Μερικές σκέψεις μετά τις πρώτες διαδικτυακές προβολές του ΘΟΚ

21 Απριλίου 2020

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΩΣ ΖΩΝΤΑΝΗ, ΚΟΙΝΗ, ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ (ΕΥΤΥΧΩΣ) ΠΟΤΕ ΝΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ

Είχαμε την ευκαιρία και τη χαρά μέσα στις ζοφερές αυτές μέρες να μοιραστούμε με τον κόσμο που βρίσκεται κλεισμένος στο σπίτι κάποιες σημαντικές – πρόσφατες αλλά και παλαιότερες – παραστάσεις του ΘΟΚ. Με τη συναίνεση και τη γενναιοδωρία όλων των συντελεστών τους, τους οποίους και ευχαριστούμε, χαρήκαμε – και θα συνεχίσουμε να χαιρόμαστε – παραστάσεις με έργα κλασικά, σύγχρονα, έργα για το ενήλικο κοινό, αλλά και έργα για όλη την οικογένεια. Θυμηθήκαμε ή γνωρίσαμε – αν δεν τις είχαμε παρακολουθήσει ζωντανά – ευτυχείς στιγμές της ιστορίας του ΘΟΚ, που συνθέτουν την ταυτότητά του. Και ελπίζουμε το οξύμωρο: η χαρά αυτή να τελειώσει σύντομα, καθώς θα συνδέεται και με το τέλος της ακραίας εμπειρίας του εγκλεισμού.


Παράλληλα, όσοι είχαμε την ευκαιρία να έχουμε παρακολουθήσει ζωντανά κάποια από αυτές τις παραστάσεις βιώσαμε την αίσθηση μιας απώλειας. Επαληθεύσαμε αυτό που ήδη γνωρίζαμε: καμία μαγνητοσκόπηση, όσο ποιοτική κι αν είναι, όσο ιστορικό βάρος και συγκίνηση κι αν φέρει, δεν μπορεί να μεταδώσει τον παλμό, τη ζωή, την αίσθηση που δημιουργείται μέσα στο θέατρο, εκεί που ο καλλιτέχνης συναντά τον θεατή, εκεί που η αναπνοή γίνεται ενιαία και δημιουργείται η μαγεία του θεάτρου. Κι αν αυτή η αίσθηση της απώλειας στη διαδικτυακή παρακολούθηση γέννησε αρχικά μια αμηχανία, στην ουσία της υποκρύπτει το θρίαμβο των συστατικών στοιχείων του θεάτρου, που ποτέ δεν θα μπορούσαν να υποκατασταθούν: σκηνή, φώτα, ηθοποιός, θεατής, λέξεις, κινήσεις, ήχοι, χρώματα· και, πάνω απ’ όλα, η κοινή εμπειρία. Ας μην το ξεχνάμε: 2.500 χρόνια τώρα το θέατρο ζει και αναπνέει στις αίθουσες, ανοιχτές και κλειστές. Εκεί θα περιμένουμε και πάλι τον κόσμο, όταν αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε θα αποτελεί παρελθόν και θα είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε με το κοινό την μοναδική εμπειρία του θεάτρου.